در آغاز دوره، هنرجو با ساختمان ساز، نحوه صحیح در دست گرفتن تار یا سهتار، شیوه صحیح نشستن، نحوه گرفتن مضراب، وضعیت دست راست و چپ، کوک کردن ساز و اصول مراقبت و نگهداری از آن آشنا میشود. رعایت این اصول از همان ابتدا نقش مهمی در جلوگیری از ایجاد عادتهای نادرست و افزایش کیفیت نوازندگی در آینده دارد. پس از یادگیری مبانی، آموزش تکنیکهای پایه آغاز میشود. در این مرحله هنرجو با روش صحیح مضرابزنی، هماهنگی میان دو دست، اجرای نتهای ساده، تغییر سیمها، کنترل ریتم و افزایش دقت در نوازندگی آشنا میشود. همزمان با آموزش تکنیک، هنرجو با مبانی تئوری موسیقی نیز آشنا میشود. نتخوانی، ارزش زمانی نتها، سکوتها، میزانها، ریتم، علائم موسیقایی، فواصل، گامها و مبانی درک ساختار موسیقی از جمله موضوعاتی هستند که به صورت کاربردی آموزش داده میشوند. یکی از مهمترین بخشهای آموزش تخصصی تار و سهتار، فراگیری دستگاهها و آوازهای موسیقی ایرانی است. هنرجو به تدریج با دستگاههای شور، ماهور، همایون، سهگاه، چهارگاه، نوا، راستپنجگاه و آوازهای وابسته آشنا میشود و ویژگیهای ملودیک، فواصل، جملهبندی و فضای احساسی هر یک را میآموزد. بداههنوازی یکی دیگر از بخشهای مهم آموزش تخصصی است. هنرجو میآموزد چگونه بر پایه دستگاهها، گوشهها و جملههای موسیقایی، ایدههای شخصی خود را به صورت بداهه اجرا کند. این مهارت یکی از ویژگیهای برجسته موسیقی ایرانی محسوب میشود و نیازمند شناخت دقیق ردیف، تکنیک و بیان موسیقایی است. همچنین در این دوره، تحلیل آثار استادان برجسته تار و سهتار، آشنایی با سبکهای مختلف نوازندگی، تقویت مهارت شنیداری، اجرای گروهنوازی و آمادگی برای حضور در کنسرتها، آزمونهای هنری و جشنوارههای موسیقی نیز مورد توجه قرار میگیرد. هدف نهایی آموزش تخصصی تار و سهتار تنها یادگیری نوازندگی نیست؛ بلکه پرورش نوازندهای آگاه، خلاق و توانمند است که علاوه بر تسلط بر تکنیکهای اجرایی، درک عمیقی از فرهنگ، زیباییشناسی و سنت موسیقی ایرانی داشته باشد و بتواند با اعتمادبهنفس در اجراهای فردی، گروهی، فعالیتهای آموزشی و مسیر حرفهای موسیقی موفق عمل کند.
مبتدی: برای کسانی که می خواهند تازه شروع به یادگیری کنند
متوسط: برای کسانی که آشنایی دارند و تا حدی بلدند
حرفه ای: برای کسانی که بلدند ولی می خواهند بیشتر یاد بگیرند



































